akin...pero hindi

naadik na naman ako sa aking sariling pagiisip. Bakasyon nanaman at ninais kong huwag mag-summer classes dahil plano kong mag-review sa mga subjects ko. Ngunit, ang utak ko ay pinupuno ng iisang bagay lamang, "siya". Siya, siya at siya. Bakit ako nagkakaganito. Alam ko na napag-daanan ko na toh. Tuwing walang magawa at walang laman ang utak, wala akong ginawa kundi mag-text, nagpapalanong lumabas at puntahan siya. Alam ko sumosobra na ako. Bakit hindi ko nalang siya matanggal sa puso't isipan ko. Unti-unti akong naliliwanagan na "infatuation" lamang ito. Bakit?? Kasi nagbubuo ako ng isang tao sa aking isip na hindi naman siya talaga ganun sa totoong buhay. Parang gumagawa ako ng nobela o komiks sa pag-iisip ko at nililikha ito ng aking imahinasyon. Pakiramdam ko ay dala-dala ko siya kahit saan...kasama sa pagbiyabiyahe, habang kumakain, at bago matulog. Ngunit naroon lamang siya sa isip ko. Medyo napapansin ko na baka obsessed lang ako sa ideas ko...Umaasa at nananalangin na sana, maaring magkaroon ng bagay na namamagitan saming dalawa. Pero, kapag sinapak ko ang aking sarili at gumising sa katotohanan, hindi pala. Ni isang pagkakataon, walang pag-asa. Alam ko naman yun sa umpisa palang, pero napipigilan ng aking sariling ilusyon. Dapat ngang gumising na at sabihin sa sarili na wala talaga. Gumising sa katotohanan na hindi siya magiging akin.